Bekend in Egypte als raqs sharqi (letterlijk Ooster-
se of Oriëntaalse dans) is in het Westen de term 'buikdansen' het meest bekend.

De opmerkelijke binnenlichamelijke bewegingen, verfijnde hand gebaren en krachtig golvende technieken, visualiseren de door Oriëntaalse muziek opgeroepen emoties. De onwaarschijnlijke spiercontrole, subtiliteit en houding vormen een harmonieus geheel, kosten vele jaren van studie en zorgen ervoor dat de buikdans zich onderscheidt van de meer folkloristische stijlen.

De basis voor Egyptische buikdans zijn de uitvoeringen van buikdanslegendes Samya Gamal, Naima Akef, Tahiya Karioki en anderen tijdens de 'Gouden Jaren' van de Egyptische filmindustrie. Latere danseressen die net zo veel invloed uitoefenden op deze stijl en beroemd werden tussen 1960 en 1980 zijn o.a. Sohair Zaki, Mona el Said en Fifi Abdu.